Last Separation Son Ayrılık

Hatırlıyor musun? Bir gece önceden gidiyorum demiştin. Söylediklerine sessiz kalmıştım. Nedenini sormama mantığım engel olmuştu. Aslında bazı şeyler önceden anlaşılırdı. Ertesi gün akşama doğru birlikte yollardaydık. Ellerimiz ayrı bakışlarımız ise uzaklardaydı. Yan yana yürüyor olmamıza rağmen bir türlü son kelimeleri hala birbirimize söyleyememiştik. İkimizde son günümüzün dakikaları olduğunu biliyorduk. Alaca karanlık yaklaşırken bana baktığını hissetmiştim. Ben sana o anda bakamadım. Baksam kendi duygularıma teslim olabilirdim. Tuttum kendimi. Sonra nasıl olduysa bir şeyler söylediğinde güneşin batışında işittiğim son konuşman olmuştu.

Do you remember? You said you were leaving the night before. I remained silent to what he said. 
My logic prevented me from asking why. In fact, some things were understood beforehand.
 We were on the road together towards evening the next day. Our hands were apart and our 
eyes were far away. Even though we were walking side by side, we still couldn't say the 
last words to each other. We both knew it was our last day. As dusk approached, 
I felt him staring at me. I couldn't look at you at that moment. If I looked, I could surrender to my own emotions. 
I held back. Then somehow, when you said something, it was the last time I heard you speak at sunset.