Birde Sen Gittin And Then You Were Gone

Ruhumun karanlığında dolaştığım şu günlerde belirsizliğin içinde geziniyorum. Ayrılmanın üzerinden şu kadar zaman geçmemişken seni görmek için ne kadar  istekli olduğumu kendime dahi anlatamıyorum. Boşluk dahi değil yaşadığım sensizlik. Farklı bir hal içindeyim. Kararsızlık gibi. Yok oluş gibi. Belki kendimden korkuyordum. İsminden bile kaçtım. Ayrılmak için yanına dahi gelemedim. Yaşadığım hayatın değişeceğinden belki de sevgi dağarcığım uzaktan uzağa dahi olsa yaşadıklarımla kalsın diye bunları yaptım. Mutsuzluğu sevmiyorum. Kendimi tanıyamıyorum. Sonuçta. Birde sen gittin.

These days, I am wandering around in uncertainty as I wander in the darkness of my soul.
 I can't even explain to myself how eager I am to see you, even though so much time 
has passed since we broke up. It's not even emptiness, it's the absence of you that I experience. 
I'm in a different situation. Like indecision. It's like extinction. Maybe I was afraid of myself. 
I even escaped the name. I couldn't even come to him to leave. I did these things so that the life I lived would change and my repertoire of 
love would remain with what I experienced, even if it was from afar. I don't like unhappiness. I can't recognize myself. After all. And then you left.