Maybe one day I’ll come back to where I left off. Belki bir gün gelirim bıraktığım yere

Uzaktan uzağa kaldığım ve kaldığın yere doğru şöyle bir bakış attım. Ne günler ne saatlerdi yaşadıklarım. Her akşam seni görmeğe gelirdim. Sende bilirdin bende bilirdim neden orda olduğumu.  Hayat gerçeklerimiz bir araya olmaya müsaade etmiyordu. Yine de bir güç beni sana yönlendiriyordu. O akşam görmezsem eğer ertesi gün çılgınlar gibi saatlerin geçmesini  bekliyordum. O nasıl heyecanımdı. Nasıl istek veya duyguydu.  Düşünen bir kişi olarak kendimi tanımıyordum. Sonra saatler geçer akşam tekrar yanına gelirdim.  Yüzünü uzaktan uzağa izlerdim. Bana bir şeyler olurdu. Nutkum tutulurdu. Gerilirdim. Sonra oradan ayrılırdım. Sende arkamdan bakakalırdın.  Belki bir gün gelirim bıraktığım yere.

I glanced at where I was staying and where you were staying, from afar.
What days and hours were those. I would come to see you every evening.
You knew too, I knew why I was there. Our life realities did not allow us to come together.
Still, a power was directing me to you. If I didn’t see you that evening, I would wait for hours to pass like crazy the next day.
What excitement it was. What desire or emotion it was. I did not recognize myself as a person who thinks vividly.
Then hours would pass and I would come to you again in the evening.
I would watch your face from afar. Something would happen to me. I would be speechless. I would get tense.
Then I would leave there. You would also stare after me. Maybe one day I will come back to where I left.