Sometimes being alone is good. Bazen yalnızlık iyidir.

Herhangi bir iyi veya kötü yaşanmış bir durumdan sonra insan yalnızlığını daha iyi yaşıyor.  Yalnızlığının karanlık düşünceleriyle baş başa kaldığında varlığının çaresizliğini daha iyi anlıyor. Her ne kadar yakınları olduğu düşüncesiyle geçici bir oyalama içine daldığında bile o içindeki yalnızlığın hisleri asla onu terk etmiyor ve  sessizce onun yanı başındadır. İnsanın varlık gerçekliği olan yaşamdaki yalnız sessizliğinin belki tek oyalama nedeni inanmanın verdiği güvendir. Bu inanma duygusu insanın yaşamının güvenli ve korkusuzca geçmesinin tek güvencesidir. İnanma duygusu kişilerin  kendisini iyice sorguladığında keşfedeceği olgudur.  İnanma duygusunun yalnızlığını gidermek bir tek doğanın gerçek bilgisine ulaşmak ile mümkündür.

After any good or bad situation, a person experiences his loneliness better.
When he is alone with the dark thoughts of his loneliness, he understands the helplessness of his existence better.
Even when he is immersed in a temporary distraction with the thought that he has relatives,
the feelings of loneliness inside him never leave him and are silently by his side.
Perhaps the only distraction for the lonely silence of man in life, which is the reality of his existence, is the security that belief gives.
This feeling of belief is the only assurance that man’s life will pass safely and without fear.
The feeling of belief is a fact that people will discover when they question themselves thoroughly.
The only way to eliminate the loneliness of the feeling of belief is to reach the true knowledge of nature.