Duygular Bekler

Yalnız kalan insan kendi halinde dönen yeryüzüdür. Yeryüzünde durmak kısmen evrenin içinde durmaktır. Evrenlerdeki her şey birbirine benzeyip çoğalarak oluşur. İnsan duygularının ortak halleri aynen buna benzer.Duygular asla bitmez. Ararsan veya ararlarsa her zaman karşılığı olur. Bazen tek taraflıdır. Kişi kendi halinde yaşarken çoğu kere duygusal olarak hissettiği ortağı onun hislerine tam olarak vakıf olamayabilir. İnsan duygusal olarak kendi eşitini bulacak diye bir kural yoktur. Kişi bazı şeyleri istemediği halde duygusal ortağı ona yaşatır. İsteklerde ki gerçekler yaşamda sınırlarla çizilmiştir. Bazen bu sınırları aşanlar olmuştur. Ya mutluluğa ya da mutsuzluğa mahkumdur. Yaşanmadan hiç bir duygusal aşkın değeri, doğruluğu veya yanlışlığı anlaşılamaz. Uğrunda koşulacak hiç bir duygusal bağ yoktur.Yine de ayrılıklarda hep hatırlamak zorunluluğu yaşanır. Ne yazık ki insan ulaşıp ta ayrıldığı veya ulaşamadığı duyguları hep içinde saklamak ister. Bu bir umut ışığı olabildiği gibi insanı hayata bağlayan teselli yanı da vardır. Hani derler ya biraz şans işte onun gibi bir şeydir aşkın ortağına sahip olmak. Bu sebeple geçmişte yaşanmış hiç bir şey için pişmanlık veya özlem duygusu yaşanmamalıdır. İnsan zihninde geçmişi serbest bırakılmalıdır. Hak ettiği yer her neresiyse orada bekler. Asıl olan günlük yaşamındaki duygusal anlardır. Geçmiş duygularla geleceğe taşınılmaz