Sonuçta İz bırakan Sel Kalır

Dün ben var mıydım? Gündüzün aydınlığında gözlerimi kapattığımda. Hakikaten dünkü yaşamım nerede kalmıştı. Anlayamadım. Geçmişe ait bir ses veya tını artık geri gelmiyordu. Şimdi varsam dünkü yaşantım muhakkak olmalıydı. Buna inanıyordum. Takvim yapraklarında bıraktığım izlerimi gördüm. Gerçekle yüzleştim. Geçmişi olan hayatım gerçekten vardı. Anlaşılan her şey geçmişin anılarında kalmıştı. Hatırlayamadığım dünle başlayan ve biten hayatım geçmiş bir gerçeklikti. Uzaklaşan dünler için, var gücümle nedenini anlayamadığım yeni geleceğe ulaşmaya çalışıyordum. Bu neydi ki beni benle gelecek yaşama zorlayan güçlü istek? Geçmişteki bir sevdanın aklımda kalan son hatırasını mı yakalamaya  çalışıyordum, yoksa hatırlamak istemediklerimden mi kaçıyordum? Bilmiyordum. Sonra kendimle mi uğraşıyorum dedim kendi kendime. Bunları düşünürken aklıma hatırlamaya çalıştığım dünler ile birlikte çekmecemde sakladığım resmin ile yine sen geldin. Böyle davranmam için beni sen mi zorluyordun?Anlaşılan bir tek sen kalmışsın içimdeki izlerin ile hayatımda. Yine orada kal ve hiç çıkma.  Dün yine sen vardın. Geçmişimi hatırlatan. Unutulmak istenmeyen isteğinle. Ne dersin? Unutulmak mı istersin? Yoksa hatırlanmak mı? Bir yaşam her zaman yağmurlarıyla geçmişte kalırken, sonuçta iz bırakan sel kalıyor.