Seni Tanıyamadım

Yanımdan geçen iki kadına hiç dikkat etmemiştim. Yanlarından farkında olmadan diğer koridora doğru gitmiştim. Aynı yöne doğru ilerlerken yanımdan geçen kadınlardan birinin karşı koridordan geriye dönük bakışlarıyla karşılaştım. Dikkatimi çekmişti. Birden bana olan bakışlarını uzaktan uzağa yakaladım. Belki birisine benzetmişti. Veya beni tanımıştı. Bende o sensin şüphesi diye uzaktan uzağa sana bakmıştım. Aradan o kadar yıllar geçmişti ki aramıza ak saçlardan yollar yapılmıştı. Orada sana yaklaşmadan boş masalardan birine oturdum. Gözlerim ara sıra sana doğru bakıyordu. Acaba o sen misin diye hala emin değildim. Ben bunları düşünürken sen benim eski ben olduğuma emin olmak için mi iki defa birkaç metre yakınımdan geçtin. Veya seni çağırmam için miydi geçişlerin? Yanımdan geçip giderken bakışlarını hissettim. Tereddüt ettim. Seslenmek  için. İşte yaş ilerlediğinde en yakın bildiğini dahi tanımakta insan zorlanıyordu. Kahvemi bitirmiştim. Gitme vaktiydi. Seni orada bıraktım. Aynen birbirimizi bıraktığımız gibi yine sessizce ayrılmıştık. Sadece senin geçmişteki şu sözlerini hiç unutmadım. Beni unutma. Unutmadım. Tanıyamadım.