The absence of life has never tired me this much Yaşamın Onsuzluğu Hiç Bu Kadar Beni Yormamıştı.

Yaşamın Onsuzluğu Hiç Bu Kadar Beni Yormamıştı.

İnsan neden tek başına yaşayan bir varlık olamıyordu? Varlığını neden bir başkasıyla paylaşmak zorundaydı? Yalnızlığa mahkum olmasına rağmen her zaman yanında sevdiği duygusal kişiyi istiyordu. Bencildi, kötüydü, alçaktı fakat yanında hep o kişiyi  istiyordu. Neden?  Çünkü korkak bir varlıktır. Yanındakiyle bu korkaklığı uzaklaşacaktır.  Uğruna hayatın zorluklarına savaşacağı ve onsuz hayatın anlamsızlığını kabul ettiği bir nedeni artık vardır. İşte bu yüzden yaşamın onsuzluğu yani duygusal olarak bağlandığı kişiyi yanında göremeyince hayat gerçekten kişiyi çok yoruyor ve korkutuyordu.

Why couldn’t a human being be a living being on his own? Why did he have to share his existence with someone else? Even though he was doomed to loneliness, he always wanted the emotional person he loved next to him. He was selfish, bad, vile, but he always wanted that person next to him. From where?  Because he is a cowardly being. This cowardice will go away with the person next to him.   He now has a reason to fight against life’s difficulties and accept the meaninglessness of life without it. That’s why the absence of life, that is, not being able to see the person with whom one is emotionally attached, really scares a person.