Yine Yeni Bir Yaz Geldi.

Son yaz macerasıydı. Eylül ayının ilk haftasındaydık. Tutkular ikimizi de esir almıştı. Sen bir başka zenginliğin yaşantısından dünyama dökülmüşken, ben ise duyguların içinde günü birlik dolaşıp duran varlıktım. İki başlı palmiyenin altında ara ara buluşur sonra deniz kenarında gün batımında yürürdük. Günler geçtikçe ayrılmam gerektiğini fark ediyordum. Son günümde sana olabilecek en yakın şekilde yaklaşmıştım. Deniz mavisinin gözlerindeki yansımasını gördüğümde tekrar görmeyi o kadar çok istememe rağmen birkaç kelime söyledikten sonra yollarımız ayrılacaktı. Öylede olmuştu. Beni benden seni bırakmayan bir şeylerden uzaklaşmalıydım. Benim yaşantımda bağlanmak yoktu. Olmamalıydı. Özgür ruhumu ve bedenimi kendime saklamak isteyen iyi bencilliğimin yanında ayrılmayı isteyen kötü bencilliği olan birisiydim. Her ne kadar uzakların içinde olsam bile yanımda sen olmadan dahi seninle yaşamanın tadını doya doya yaşıyordum. İstediğim an düşünsel dünyamın içinde yanımdaydın. Gecenin karanlığı veya gündüzün aydınlığı hiç fark etmiyordu. Böyle bir bağ olmaz deme sevgili. Her nasılsa oluyordu. Seninle yaşarken içimde ortak anılarımız kalmıştı. Ben yaşadığımız o hep bir şeyleri hatırlıyordum. Derler ki geçmişinde etki altında kaldığın her ne bıraktıysan hatırlamak zorunda kalırsın. Hatıralarımı unutmak için çabaladıkça duygularım ile seni yaşıyordum. Unutmak ne kelime. Hiç yaşantımdan çıkmıyordun ki. Değişim zamanı artık gelmişti. Yeni bir yaz mevsimindeydim. Seni unutmayı daha fazla kendimde taşımamalıydım. Bu defa seni hatırlamak çabası içinde olacağım. Biliyorum ki o güzel günleri hatırlamak için çabaladıkça düşüncelerimde ve hayallerimde zamanın sisli derinliği içinde kaybolacaksın. Duygusal zihin ne kadar ilginç değil mi?  Unutmak istedikçe yaşadıklarını hatırlatır, hatırlamayı istedikçe yavaş yavaş unuttururdu. Hoşça kal kötü bencillik. Gülümse iyi bencillik. Yine yeni bir yaz geldi……………

Youtube  takip. Cemal dalda