Çünkü Sen Benim Annemsin

Küçük bir bebektim  Gözlerim yaşadığım hayatımı yeni yeni tanıtmaya başlamıştı. O kadar çaresizdim ki bana yardım etmeyi ve bu yardımın olmazsa hayatta kalamayacağımı en iyi sen biliyordun. Yeryüzündeki yalnızlığının ortağı ve bedeninin bir zaman sonra bitecek süresi için ve kendi varlığından eser bırakmak ve benim yeryüzünde olmamı ve tanımamı sağlayan bir düşünceyle beni yeryüzüne hediye etmiştin. Bir bebek olarak her türlü ihtiyacımı severek bazen kızarak yerine getirdiğinde mutlu olduğunu tahmin ediyorum. Bana baktığında gelecekteki kendini gördüğünü konuşmayı yeni yeni öğrenmeme rağmen bakışlarındaki hayranlıktan anlıyordum. Benim ismimi seslendiğinde yüreğinin derinliklerinden bana olan sevginin sesini  duyuyordum. Sesini her duyduğumda kendimi güvende ve mutlu hissediyordum. Sen kendine bu yeryüzünün doğallığını tam olarak yaşamak için içindeki kaçınılmaz annelik duygusuyla beni istedin ve bana da yaşam için bir şans verdin. Ayrıca biliyordun ki ben yardıma çok muhtaç bir bebektim. Senden başka bana çok dikkat edecek kişiler vardı. Fakat hiçbiri verdiğin güveni, sevgiyi ve dikkati senin kadar bana veremeyecekti. Ben onların değil senin bebeğin olduğumdan benim üzülmeme neden olacak herhangi bir şeyde benden bile fazla en çok sen bu durumdan olumsuz olarak etkilenirdin. Bunu bildiğinden  kimseye terk etmeden küçücük bedenime en çok sen baktın . Eğer seni her aradığımda yanımda bulamaz isem yalnızlığı bir arkadaş olarak, çaresizliği bir yoldaş olarak,  kendime güvensizliğim ile duygusal dünyamda duygusuz olarak, sevgi dünyamı ise sevgisel ayrılıkların göründüğü bir yaşam tarzının esiri olarak kabul etmek zorunda kalırdım. İşte bu olumsuz nedenlere sebep olmamak için her zaman yanımda oldun Anne.